Był jego nauczycielem i przykładem ideologii niepodległościowej, uczył go patriotyzmu i wiary w Polskę, która kiedyś przyjdzie i będzie niepodległa. Władysław walczył o niepodległość jako wachmistrz 1. Pułku Ułanów Krechowieckich. Brał m.in. udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walczył pod Lwowem, poległ w czerwcu 1920 r. pod Dyneburgiem (dzisiejszy Daugavpils na Łotwie). Odznaczony Krzyżem Walecznych. Żył 26 lat, z tego 6 lat na wojnie, od 16 roku życia w konspiracji niepodległościowej.
Trzech innych braci ojca, którzy także brali udział w walkach niepodległościowych, wrócili z wojny, jeden z nich brał udział w zaślubinach morza z Polską.

Największa walka wojny 1939 roku

22 września 1939 roku zakończyła się bitwa nad Bzurą, największa batalia wojny obronnej Polski w 1939 roku. Armia „Poznań” pod dowództwem gen. Tadeusza Kutrzeby, mimo początkowych sukcesów, nie zdołała zatrzymać oddziałów niemieckich idących na Warszawę.

Miasto Sochaczew dzięki swemu położeniu ok. 50 km na zachód od Warszawy, stanowiło strażnicę obronną strzegącą przeprawy przez Bzurę i było ważnym punktem strategicznym w działaniach wojennych, a także w Bitwie nad Bzurą.

Bohaterowie walk o wolność i niepodległość Ojczyzny z armii „Pomorze” i „Poznań” starali się wykonać niewykonalny w 1939 roku obowiązek obrony Polski.

Bitwa nad Bzurą była największą i najbardziej krwawą bitwą Polskiego Września 1939 roku i przeszła do naszej historii jako największa bitwa w dziejach oręża polskiego, okrywając jej uczestników nieśmiertelną sławą. Na polu chwały poległo około 17 tys. polskich żołnierzy, 50 tys. zostało rannych, 100 tys. wzięto do niewoli.Mój ojciec, kpt Antoni Sygnarek był dowódcą 5. kompanii II batalionu w 18. pułku piechoty w Armii „Poznań”, która broniła dostępu do Warszawy w walkach pod Sochaczewem nad rzeką Bzurą. Tam też dostał się do niewoli i spędził całą wojnę w oflagach niemieckich. Po zakończeniu wojny, bez dokumentów i pieniędzy przedostał się auto- i okrętostopem do Palestyny, dokąd po „wychodźstwie” z zesłania na Syberię trafiła reszta mojej rodziny. Tam też ojciec pracował jako wojskowy aż do 1947 roku, kiedy mając do wyboru osiedlenie się w Wielkiej Brytanii, gdzie pozostał brat mojej matki, lub powrót do Polski, rodzina wybrała powrót do Ojczyzny.

Wspomnienia dokumentem historycznym

Losy mojego ojca, zarówno podczas wojny, jak i podczas jego pełnej przygód podróży powojennej w poszukiwaniu rodziny mogłyby być scenariuszem do filmu patriotyczno-przygodowego. Zanim to nastąpi, będę się starać o wydanie książki na podstawie jego wspomnień - pamiętnika, który na moją prośbę spisał w 1972 roku.

W zasadzie pamiętnik ten można by wydać w oryginalnej wersji, jako że charakter pisma ojca jest tak samo czytelny jak elektroniczna czcionka Times New Roman. Opisy walk opatrzone są ilustracjami i mapami, które ojciec sam rysował, a dokładność opisu ruchów dywizjonu, sytuacji i wydawanych komend jest zaskakująca.

Ojciec, z zamiłowania historyk, był wielkim patriotą. Uczył mnie historii prawdziwej, nie takiej, której nas uczono w szkole. Nie tylko wychowanie jakie mi dał, ale także jego słowa, jakie skierował do mnie na pożegnanie przed moim wyjazdem do Szwecji ukształtowały mój patriotyzm.
-    Jak w kościele śpiewasz …Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie…, pamiętaj że „wolna” to także „niepodległa”, o którą walczyłem ja, moi bracia, Twój dziadek i wuj. Nawet mieszkając w Szwecji, bądź polską patriotką, kochaj swój kraj, jego historię i tradycje.
Jego słowa były i są dla mnie wyznacznikiem polskiej tożsamości narodowej i jestem Mu wdzięczna za to, że tak właśnie mnie ukształtował. Wspomnienia kpt Sygnarka z pierwszych tygodni wojny zostały wydane w Roczniku Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu Muzeum w Bytomiu. W czerwcu br. zostałam zaproszona do wzięcia udziału w uroczystości obchodów Święta 38 Dywizjonu Zabezpieczenia Obrony Powietrznej im. mjr Feliksa Kozubowskiego w Sochaczewie, gdzie na terenie jednostki wojskowej została otwarta Sala Tradycji, w której uhonorowano mojego ojca. Z rąk dowódcy dywizjonu otrzymałam pamiątkową statuetkę, niezapomnianym przeżyciem była możliwość spotkania członków rodziny ppor. Ignacego Wałęzy, który walczył pod Sochaczewem.

1. Materiały źródłowe m.in.: Szkoła Podchorążych Piechoty, Księga Pamiątkowa 1830-29 XI-1930, Ostrów Komorowo 1930; Rocznik Oficerski 1939, Warszawa 1932; R. Rybka, K.Stepan, Rocznik Oficerski 1939, Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty, 1 lipiec 1933; http://www.straty.pl/index.php/szukaj-w-bazie
2. Życiorys opracował historyk dr Wojciech B. Moś z Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, za co składam serdeczne podziękowania.

Podczas czerwcowego spotkania nagroda wreszcie trafiła do jego rąk. Andrzej Poczobut został również Honorowym Członkiem Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych.

Uroczystość otworzył dyrektor Polskiej Agencji Prasowej Marek Błoński, podkreślając szczególną więź, jaka od lat łączy Andrzeja Poczobuta zarówno z dziennikarzami PAP, jak i z całym środowiskiem mediów polonijnych.

Wręczając statuetkę, prezes Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych Teresa Sygnarek nie ukrywała wzruszenia.

– Dla nas jesteś kimś więcej niż laureatem tej nagrody. Jesteś człowiekiem, którego od lat podziwiamy i darzymy ogromnym szacunkiem. Cieszymy się, że możemy dziś powitać Cię w naszym gronie i wierzymy, że będzie to pierwsze z wielu naszych spotkań – powiedziała.

Podkreśliła również, że wyróżnienie jest symbolem solidarności dziennikarzy polonijnych z człowiekiem, który pozostał wierny swoim wartościom mimo osobistych konsekwencji.

Andrzej Poczobut przyznał, że odebranie nagrody jest dla niego niezwykle poruszającym przeżyciem. Przypomniał, że całe jego życie zawodowe związane było właśnie z mediami polonijnymi.

Rozpoczynał pracę w tygodniku „Głos znad Niemna”, gdzie przez wiele lat opisywał życie Polaków na Białorusi. Jak podkreślił, działalność mediów polonijnych rzadko bywa łatwa czy spektakularna, jednak ich znaczenie dla zachowania tożsamości narodowej jest nie do przecenienia.

Jednym z najważniejszych momentów spotkania była rozmowa o roli języka polskiego poza granicami Ojczyzny. Teresa Sygnarek zwróciła uwagę, że dla milionów Polaków mieszkających na emigracji język jest czymś więcej niż narzędziem komunikacji – stanowi fundament tożsamości oraz więź łączącą kolejne pokolenia.

Odpowiadając na pytanie, Andrzej Poczobut podkreślił, że bez języka polskiego nie ma trwałej polskości.
Mówił, że znajomość języka otwiera dostęp do polskiej kultury, historii i edukacji, ale przede wszystkim pozwala zachować narodową świadomość. Zwrócił uwagę, że nawet jeśli pojedynczym osobom uda się zachować poczucie polskiej tożsamości bez znajomości języka, to kolejne pokolenia bardzo szybko tę więź tracą. Właśnie dlatego redakcja „Głosu znad Niemna” od lat traktowała wspieranie nauczania języka polskiego jako jedno ze swoich najważniejszych zadań.

Rozmowa nie mogła pominąć pytania o przyszłość. Andrzej Poczobut przyznał, że zamierza wrócić na Białoruś.

Wyjaśnił, że od początku działalności Związku Polaków na Białorusi walczył o jego niezależność i prawo Polaków do samodzielnego decydowania o własnej organizacji. Przez lata spotykał się z ludźmi w różnych miejscowościach, zachęcał ich do wytrwałości i wspólnie z nimi ponosił konsekwencje tej postawy.

Dziś, jak podkreślił, czuje się za tych ludzi odpowiedzialny. – Jeżeli przez lata prowadziło się ludzi, trzeba być z nimi również wtedy, gdy jest najtrudniej – powiedział.

Mówiąc o obecnej sytuacji na Białorusi, wyraził ostrożną nadzieję, że nawet niewielkie oznaki większej swobody mogą stać się początkiem pozytywnych zmian. Każda dodatkowa przestrzeń wolności ma znaczenie dla polskiej społeczności żyjącej za wschodnią granicą.

Spotkanie zakończyło się w atmosferze serdecznych rozmów i wspólnych fotografii. Dla członków Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych było ono czymś więcej niż wręczeniem zaległej nagrody. Było potwierdzeniem, że solidarność środowiska dziennikarskiego nie kończy się na słowach ani uchwałach.

Statuetka „Za wolność słowa”, która przez pięć lat czekała na swojego laureata, stała się symbolem wytrwałości, niezłomności i wiary w to, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach przychodzi dzień, w którym można spojrzeć sobie w oczy i powiedzieć: warto było czekać.

Dziś Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych zrzesza ponad 160 dziennikarzy polskich działających na wszystkich kontynentach. Podczas warszawskiego spotkania obecny był cały Zarząd Stowarzyszenia: Teresa Sygnarek, Anna Traczewska, Tomasz Wolff, Ewa Ikwanty, Maria Pyż i Edward Trusewicz. Ich obecność podkreśliła, że wspólnota mediów polonijnych potrafi być razem nie tylko wtedy, gdy tworzy informacje, ale również wtedy, gdy okazuje wdzięczność i szacunek ludziom wiernym misji dziennikarskiej.

Tekst: Teresa Sygnarek

Zdjęcia: Markus Sygnarek

Polsko-białoruski dziennikarz i działacz Związku Polaków na Białorusi został zatrzymany w marcu 2021 roku. Władze białoruskie oskarżyły go o czyny, które – według licznych organizacji międzynarodowych i obrońców praw człowieka – miały charakter wyłącznie polityczny. W lutym 2023 roku zapadł wyrok skazujący go na osiem lat pozbawienia wolności w kolonii karnej o zaostrzonym rygorze. Późniejsze odwołania nie przyniosły zmiany decyzji sądu.

Podczas odbywania kary był przetrzymywany w kolonii karnej w Nowopołocku. W różnych okresach trafiał również do karceru, gdzie warunki odbywania kary były jeszcze bardziej surowe. Organizacje zajmujące się ochroną praw człowieka uznały go za więźnia politycznego, a jego nazwisko wielokrotnie pojawiało się w międzynarodowych apelach o uwolnienie osób represjonowanych przez białoruski reżim.

Od pierwszych dni po jego zatrzymaniu o uwolnienie Andrzeja Poczobuta zabiegały polskie władze, organizacje społeczne oraz liczne środowiska dziennikarskie. W działania te aktywnie włączyło się również Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych, które od 2021 roku kierowało apele i stanowiska do instytucji krajowych oraz międzynarodowych, przypominając o jego sytuacji i domagając się natychmiastowego uwolnienia.

Los Andrzeja Poczobuta od dawna był nierozerwalnie związany z działalnością na rzecz polskiej społeczności na Białorusi. Od lat dziewięćdziesiątych angażował się w prace Związku Polaków na Białorusi, konsekwentnie opowiadając się za zachowaniem niezależności organizacji od władz państwowych. Równolegle prowadził działalność dziennikarską, opisując sytuację polityczną i społeczną na Białorusi oraz problemy polskiej mniejszości.

Nie był to pierwszy raz, gdy jego działalność spotkała się z represjami. Już wcześniej wielokrotnie był zatrzymywany, przesłuchiwany i stawał przed sądami za publikacje krytyczne wobec władz Aleksandra Łukaszenki. W 2011 roku został skazany na karę więzienia w zawieszeniu za artykuły uznane przez białoruskie organy za znieważające prezydenta. Rok później ponownie usłyszał podobne zarzuty, został aresztowany i objęty postępowaniem karnym, które ostatecznie umorzono.

Najpoważniejsze represje rozpoczęły się jednak w 2021 roku. Po ponownym zatrzymaniu jego proces stał się jednym z najbardziej znanych przykładów wykorzystywania wymiaru sprawiedliwości do zwalczania niezależnych dziennikarzy i działaczy społecznych na Białorusi.

Przełom nastąpił 28 kwietnia 2026 roku. Andrzej Poczobut znalazł się w grupie pięciu więźniów politycznych zwolnionych przez władze białoruskie. Jeszcze tego samego dnia przybył do Polski. Według dostępnych informacji jego uwolnienie było efektem wielomiesięcznych działań dyplomatycznych prowadzonych z udziałem przedstawicieli kilku państw oraz specjalnego wysłannika prezydenta Stanów Zjednoczonych do spraw Białorusi.

Powrót Andrzeja Poczobuta na wolność nie oznacza końca historii. Jest natomiast przypomnieniem, że solidarność międzynarodowa, konsekwencja i wieloletnie starania mogą przynieść rezultat nawet wtedy, gdy wydaje się to niemożliwe.

Dla Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych jest to również szczególny moment. W 2021 roku Stowarzyszenie przyznało Andrzejowi Poczobutowi wyróżnienie „Za wolność słowa”, którego nie mógł wówczas odebrać z powodu uwięzienia. Po odzyskaniu wolności możliwe stało się osobiste wręczenie statuetki oraz przyjęcie go do grona Honorowych Członków Stowarzyszenia. Było to wydarzenie symboliczne – zamykające jeden z najtrudniejszych rozdziałów jego życia i otwierające nowy, już po odzyskaniu wolności.

Dzień przed rozpoczęciem obrad Mark Rutte wygłosił przemówienie otwierające, w którym stwierdził, że „Rosja pozostaje najbardziej bezpośrednim zagrożeniem dla bezpieczeństwa euroatlantyckiego”. Podkreślał również, że NATO musi szybciej przekształcać polityczne deklaracje w realne zdolności militarne: więcej obrony przeciwlotniczej, więcej dronów, więcej amunicji i większe możliwości produkcji przemysłu zbrojeniowego po obu stronach Atlantyku. Rutte mówił także o nowym modelu funkcjonowania Sojuszu określanym jako „NATO 3.0”, w którym Europa ma przejąć większą odpowiedzialność za własne bezpieczeństwo.

Główne obrady Sojuszu odbędą się w Clarion Hotel Sea U położonym przy nabrzeżu w centrum Helsingborga. Powstało tam tymczasowe międzynarodowe centrum prasowe oraz strefy bezpieczeństwa dla delegacji. Spotkanie rozpocznie się 21 maja wieczorem nieformalną kolacją dla ministrów NATO oraz członków NATO-Ukraine Council w Sofiero Slott. Według oficjalnego programu NATO w wydarzeniu mają uczestniczyć także Carl XVI Gustaf, Silvia oraz premier Szwecji Ulf Kristersson. Gospodynią wydarzenia jest natomiast Maria Malmer Stenergard, która odpowiada za organizację spotkania po stronie szwedzkiego rządu i podkreśla, że szczyt ma być dowodem aktywnej roli Szwecji jako nowego członka NATO. 
W spotkaniu uczestniczyć mają ministrowie spraw zagranicznych wszystkich 32 państw NATO. Polskę reprezentować będzie Radosław Sikorski. Ze Stanów Zjednoczonych przyjedzie Marco Rubio, którego obecność jest szeroko komentowana jako ważny sygnał wobec obaw Europy dotyczących przyszłości zaangażowania USA w NATO. Rubio ma rozmawiać m.in. o zwiększeniu wydatków obronnych państw europejskich i bardziej równym podziale odpowiedzialności w Sojuszu. W Helsingborgu pojawi się również Andrii Sybiha jako przedstawiciel Ukrainy podczas rozmów NATO-Ukraine Council. Jednym z głównych tematów będzie dalsze wsparcie wojskowe dla tego kraju oraz zapewnienie mu stabilnej i przewidywalnej pomocy militarnej. NATO podkreśla, że bezpieczeństwo Ukrainy jest bezpośrednio związane z bezpieczeństwem całej Europy.

Szczytowi towarzyszy ogromna operacja bezpieczeństwa. Szwedzka policja poinformowała, że jest to jedna z największych operacji policyjnych w historii regionu Skåne. Do Helsingborga skierowano funkcjonariuszy z całej Szwecji oraz wsparcie ze strony policji duńskiej. W centrum miasta zamknięto część portu, ulic wokół Sea U i Ångfärjeparken. Wprowadzono także zakaz lotów dronami oraz specjalne strefy bezpieczeństwa dla kolumn dyplomatycznych. Miasto przygotowywało się do wydarzenia od wielu miesięcy. Według władz Helsingborga do miasta ma przyjechać ponad tysiąc delegatów, ekspertów, ochroniarzy i dziennikarzy z całego świata. Władze lokalne traktują wydarzenie jako ogromną promocję miasta i całego regionu Skanii.

Program drugiego dnia, 22 maja, obejmuje obrady Rady Północnoatlantyckiej, konferencje prasowe oraz spotkania bilateralne pomiędzy delegacjami państw NATO. Spotkanie w Helsingborgu ma przede wszystkim przygotować grunt pod lipcowy szczyt NATO w Ankarze, gdzie mają zapaść decyzje dotyczące dalszego wzmacniania zdolności obronnych Sojuszu, wydatków wojskowych oraz przyszłego modelu bezpieczeństwa Europy.

Urodził się 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires jako syn włoskich imigrantów. Studiował chemię, pracował jako laborant, a nawet jako barman. Święcenia kapłańskie przyjął w 1969 roku jako jezuita. Przez lata był prowincjałem zakonu, arcybiskupem Buenos Aires, a od 2001 roku - kardynałem. Nie zabiegał o władzę. Był człowiekiem służby. W młodości ciężko chorował - usunięto mu część płuca i to na zawsze ukształtowało jego wrażliwość oraz postrzeganie cierpienia.

Franciszek nie chciał być papieżem w złotych szatach. Od pierwszych chwil pontyfikatu dawał znaki, że jego Kościół ma pachnieć codziennością. Mieszkał nie w pałacu, ale w Domu Świętej Marty. Nosił czarne buty (zamiast czerwonych - papieskich), prosty biały krzyż, jeździł fiatem. Unikał blichtru. Mówił wprost, że nie godzi się na to, by duchowni opływali w „złoto, samochody i dostatki”, gdy ich misją powinno być ubóstwo i bliskość. „Pasterz nie może być księciem” - powtarzał.

Pontyfikat Franciszka trwał 12 lat - na Stolicę Piotrową został wybrany 13 marca 2013 roku, po historycznej rezygnacji Benedykta XVI.  To były lat prostoty, autentyczności, czasem kontrowersji, ale zawsze bliskości człowieka. Nazywał Kościół „szpitalem polowym”. Wzywał do miłosierdzia. Przypominał, że Bóg nigdy nie męczy się przebaczaniem - to my się męczymy proszeniem.

Jako papież prowadził Kościół przez trudne czasy. Walczył z nadużyciami seksualnymi, wspierał ofiary, z pokorą i bólem przepraszał za grzechy duchownych. Wzywał do pełnej odpowiedzialności, usuwał z urzędów biskupów tuszujących skandale, tworzył komisje i zmieniał przepisy, by chronić dzieci i słabszych. „Jesteśmy wezwani, by słuchać ich płaczu i nie milczeć” - mówił. W 2015 roku, podczas spotkania z ofiarami nadużyć, powiedział: „Dla tych, którzy zostali skrzywdzeni przez członków duchowieństwa, jestem głęboko zasmucony za te czasy, kiedy wy lub wasze rodziny mówiliście o nadużyciach, ale nie zostaliście wysłuchani ani uwierzeni. Proszę, wiedzcie, że Ojciec Święty was słyszy i wierzy wam” . W 2018 roku, po opublikowaniu raportu dotyczącego nadużyć w Pensylwanii, napisał: „Z zawstydzeniem i skruchą uznajemy jako wspólnota kościelna, że nie byliśmy tam, gdzie powinniśmy byli być, że nie działaliśmy na czas, nie zdając sobie sprawy z wielkości i powagi szkód wyrządzonych tak wielu życiom... Nie okazaliśmy troski najmłodszym; porzuciliśmy ich”.

Nie bał się także tematów, które budziły opór wewnątrz Kościoła. Jako pierwszy papież tak otwarcie mówił o osobach LGBTQ+: „Kimże ja jestem, by osądzać?” - to zdanie stało się symbolem jego podejścia – opartego na szacunku, otwartości i dialogu, nawet jeśli nie towarzyszyła mu zmiana oficjalnej doktryny. Uczył, że każdemu należy się godność i miejsce w Kościele. Przestrzegał przed uprzedzeniami i odrzuceniem. „Bóg kocha wszystkie swoje dzieci - i takie, jakie są” - mówił.

Był papieżem pokoju - mediatorem w konflikcie USA-Kuba, głosem sumienia wobec wojen, obrońcą migrantów i ekologii. W encyklice Laudato Si’ apelował o opamiętanie świata wobec kryzysu klimatycznego. Mówił o odpowiedzialności, solidarności, służbie.

W 2016 roku papież Franciszek odwiedził Polskę - była to jego pierwsza i jedyna pielgrzymka do naszego kraju, odbywająca się w dniach 27-31 lipca z okazji Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Hasłem wydarzenia były słowa z Ewangelii św. Mateusza: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.

W trakcie tej wizyty papież spotkał się nie tylko z młodymi ludźmi z całego świata, ale także z duchownymi, władzami państwowymi oraz osobami chorymi, starszymi i cierpiącymi. Swoją obecnością w Polsce wzmocnił znaczenie duchowego dziedzictwa św. Faustyny i św. Jana Pawła II - odwiedzając Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”, a także sprawując Eucharystię na krakowskich Błoniach i Campus Misericordiae w Brzegach.

Jednym z najbardziej poruszających momentów wizyty była modlitwa w milczeniu w byłym niemieckim obozie Auschwitz-Birkenau. Papież przeszedł przez słynną bramę z napisem „Arbeit macht frei” pieszo, w samotności. Nie wygłosił żadnego przemówienia lecz oddał hołd ofiarom w ciszy. Spotkał się także z ocalałymi z obozu oraz osobami, które w czasie wojny ratowały Żydów. W Księdze Pamięci zapisał jedno, proste zdanie: „Panie, miej miłosierdzie nad nami. Panie, przebacz tak wiele okrucieństwa”.

Podczas spotkań z młodzieżą papież Franciszek podkreślał, że młodzi nie są „przyszłością Kościoła” - są jego teraźniejszością. Wzywał ich do odważnego życia, wyjścia poza wygodę, przeciętność i „kanapowy styl życia”. Przemawiając z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru, ale i pasją, powiedział: „Nie przyszliśmy na świat, aby 'wegetować', aby wygodnie spędzić życie, ale aby zostawić ślad”.

Pielgrzymka do Polski była dla Franciszka także momentem szczególnego spotkania z dziedzictwem jego poprzednika - Jana Pawła II. W wielu przemówieniach papież Franciszek oddawał mu hołd, mówiąc m.in.: „Od Jana Pawła II nauczyłem się radości, która nie boi się krzyża”.

Dla wielu Polaków wizyta papieża Franciszka miała charakter symbolicznego mostu pomiędzy pamięcią o wielkim papieżu z Wadowic, a przyszłością Kościoła, która, jak mówił Franciszek, powinna być oparta na miłosierdziu, autentyczności i odwadze.

Nie był idealny i nie udawał, że jest. Miał poczucie humoru, dystans do siebie i świata, a jego słowa potrafiły być zarówno ostre, jak i czułe. W 2024 roku wydał autobiografię „Hope”, w której bez wielkich słów mówił o swoich wyborach, rozterkach i nadziei, którą nosił w sobie do końca.

​Ostatnie publiczne słowa papieża Franciszka zostały wypowiedziane w Niedzielę Wielkanocną, 20 kwietnia 2025 roku, z balkonu bazyliki św. Piotra w Watykanie. Witając zgromadzonych wiernych, powiedział: „Drodzy bracia i siostry, dobrej Wielkanocy. Powierzam mistrzowi ceremonii lekturę orędzia”. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, papież nie odczytał osobiście przygotowanego orędzia wielkanocnego. Zostało ono przedstawione przez księdza Diego Ravelliego. W orędziu Franciszek apelował o pokój na świecie. Podkreślił, że jest on możliwy i wezwał do zawieszenia broni oraz pomocy humanitarnej dla cierpiących społeczności. Po udzieleniu błogosławieństwa „Urbi et Orbi” (miastu i światu), papież Franciszek wsiadł do papamobile i objechał plac św. Piotra, pozdrawiając wiernych z całego świata. Był to jego ostatni publiczny gest przed śmiercią. Dla wielu wiernych te ostatnie słowa i gesty papieża Franciszka pozostaną głęboko zapamiętane jako wyraz jego troski o pokój i solidarność z cierpiącymi społecznościami na świecie.

Zostanie pochowany zgodnie ze swoją wolą w bazylice Santa Maria Maggiore - ukochanym rzymskim kościele, do którego zawsze wracał po swoich podróżach.

Niech ten Nowy, 2025 Rok, przyniesie nam spokój, szczęście, miłość oraz to co najważniejsze - zdrowie dla nas i naszych najbliższych. Niech da powody do dumy i zadowolenia, owocuje satysfakcją zawodową i odwagą oraz możliwościami w spełnianiu marzeń (nawet tych niedorzecznych). Wszelkiej pomyślności, a także mnóstwa powodów do radości w codzienności swoim czytelnikom, a także sobie nawzajem życzy 
Redakcja portalu PolMedia.se: Teresa, Danusia, Grażyna, Agnes, Sława i Ania.

Nasza platforma to nie tylko źródło najnowszych wiadomości, ale także przestrzeń do dzielenia się historiami, kulturą i osiągnięciami. 

Nasz zespół składa się z pasjonatów, którzy pragną dostarczać Wam wartościowe treści. Na naszej stronie znajdziecie aktualne informacje z Polski i Szwecji, artykuły o polonii, a także ciekawe materiały historyczne i kulturalne. Mamy nadzieję, że nasza strona stanie się Waszym codziennym źródłem inspiracji i informacji. 

Zapraszamy do regularnego odwiedzania naszej strony i dzielenia się swoimi opiniami. Witamy w naszym świecie medialnym!

Wśród najważniejszych zmian jest wprowadzenie podatków na emisję dwutlenku węgla oraz subsydia dla przedsiębiorstw inwestujących w technologie przyjazne środowisku. Rząd szwedzki planuje także zwiększenie finansowania dla badań nad odnawialnymi źródłami energii oraz rozwój infrastruktury dla pojazdów elektrycznych. 

“Musimy działać teraz, aby zabezpieczyć przyszłość naszych dzieci” 

– powiedziała premier Szwecji, Anna Andersson. 

Oczekuje się, że nowe przepisy przyczynią się do znacznego zmniejszenia śladu węglowego kraju i staną się wzorem dla innych państw na całym świecie.

Dzięki zastosowaniu nowoczesnych materiałów, panele te są lżejsze, bardziej elastyczne i znacznie bardziej efektywne niż tradycyjne panele fotowoltaiczne. 

“Naszym celem było stworzenie technologii, która będzie dostępna dla szerokiego grona odbiorców i przyczyni się do zrównoważonego rozwoju” 

– mówi dr Tomasz Nowak, kierownik projektu. 

Technologia ta zdobyła już uznanie na międzynarodowych targach innowacji, a polski rząd planuje wsparcie jej komercjalizacji. Wprowadzenie na rynek tych paneli słonecznych może znacząco obniżyć koszty produkcji energii odnawialnej i przyczynić się do zwiększenia udziału zielonej energii w globalnym miksie energetycznym. 

To kolejny dowód na to, że polska nauka ma ogromny potencjał i jest w stanie konkurować na światowym poziomie.

 Dzięki błyskotliwej strategii Chodkiewicza oraz niezwykłej waleczności husarii, polskie siły odniosły miażdżące zwycięstwo, które na długi czas zaważyło na losach konfliktu polsko-szwedzkiego. Wspomnienie o tej bitwie jest żywe do dziś, zarówno w Polsce, jak i w Szwecji. 

Co roku, w rocznicę bitwy, odbywają się uroczystości upamiętniające to wydarzenie, a w miejscowości Salaspils (dawniej Kircholm) znajduje się pomnik upamiętniający to historyczne zwycięstwo. Bitwa pod Kircholmem to dowód na to, jak ważne jest zachowanie pamięci o przeszłości i czerpanie z niej inspiracji na przyszłość.

To odkrycie może zrewolucjonizować sposób, w jaki leczymy raka i przynieść nadzieję milionom pacjentów na całym świecie. W trakcie badań klinicznych, nowa terapia wykazała niezwykłą skuteczność, redukując guzy w zaawansowanym stadium nawet o 70%. 

“To ogromny krok naprzód w walce z rakiem” 

– mówi prof. Jan Kowalski, kierownik zespołu badawczego. Naukowcy planują kontynuować badania i mają nadzieję na wprowadzenie terapii do szpitali w ciągu najbliższych pięciu lat. To niesamowite osiągnięcie pokazuje, jak wielki potencjał drzemie w polskich uczelniach i instytutach badawczych.